دلم هوای خزان کرده است

دلم هوای کوچ پرنده های غریب

و پابه پای تمام نقوش بیزاری

دلم هوای پژمردن کرده است

چه بی تفاوتی تلخی

دلم هوای مردن کرده است

کجاست یار؟

                       کجاست ظلمت؟                             

                                                 بیغوله؟

                                                                       کوچه؟

                                                                                         تنهایی

                                                                                   "علی باباچاهی"

"چشم هایم می سوزند.همه چی موج دارد.تاب دارد.هیچ چی شفاف نیست.خواب و بیدارم.شب است؟صبح است؟آسمان آنقدر زلال و کامل است که شباهتی به شب ندارد ولی صبح ها که ستاره ای در کار نیست،هست؟خوب که نیستم،خوش هم نیستم؛چشم هایم می سوزند "انگار در مکثی خالی میان دو دقیقه ی پر هیاهو نشسته ام؛میان بی نهایت گذشته و بی نهایت فردا"ساعت چند است؟"نیمه شب است یا نزدیک سحر"نشسته ام روی زمین و دارم دنبال می گردم دنبال چی؟حالا چه وقت گشتن است وقتی چشم ها می سوزند و همه چی موج دارد و هیچ چی شفاف نیست "

این روزا همه چیز رو به دیده ی آخرین می نگرم تخت اتاقم ،پرده ترک نمای اتاقم،پنجره،پنجره ای که دیگه دنیا رو از این قاب مستطیلی شکل نمی بینم

قفسه ی قرمز رنگ اتاقم که باید با تک تک کتابها و عروسکهایی که توش چیده شدن خداحافظی کنم ،کمد درهم و برهمی که پیدا کردن یک مقنعه مثه کشف یه …سخته.

چشمم به پیرترین عروسکم می افته که از فرط غمزدگی خودشو زیر میز کامپیوتر پنهون کرده و از اون زیر بهم چشمک می زنه.

بابام داره می ره مسافرت یه مسافرت دو ماهه که الان باید باهاش خداحافظی کنم.

فک نمی کردم برای خداحافظی با ، بابام که سابقه ی مسافرت و دوری ازشو خیلی دارم گریه شم اونم گریه ی 3 ساعته بی وقفه.

مامان هم یه مسافرت یه روزه می ره که با یه ساک پر از وسیله بر می گرده ساکشو باز می کنه:

این گردوها رو همراه تو می کنم،این مربا هم بی بی برای تو داده و گفته بهش بگو بی بیت واست مربا درست کرده خلاصه هر کس یه جور خوبی می خواد بهم بکنه.

  از کتاب خوندن و فیلم دیدن هم کاری بر نمی آد .  اعتراف می کنم کسالت بار شده ام.

موافقی که بگم "آخِی"؟

هر وقت بغض راه گلوم رو می گیره هدفون رو می زارم تو گوشم و با آخرین ولوم صدای هنرمند محبوبم "مهران مدیری"را گوش می دم:

من با تنهایی خوشم

تنهایی یه عادته

منو از من نگیرید

خلوتم عبادته

پ.ن:از اونجایی که بابام هم دوست نداره من برم،امکان نرفتن من هم زیادتر شده ولی مثه اینکه زور مامانا از همه کس بیشتره.

انگاری زوره. دو تا بلیط برای 9 شب اصفهان می گیره و راهی می شیم

اس.ام.اس پشت اس.ام.اس ؛ زنگ پشت زنگ:

حالت چطوره؟

هیچی ولی تو ذهنم جوابشو می دم به قول صادق هدایت در نهایت کثافت عمر را به بطالت می گذرانم

الان کجایی؟

همون خراب شده ای که باید بودم

خوب شد؟ از این یکنواختی و کهنگی در اومدی؟

آره چه جورم

و من به آخرین جمله ای که از شاملو خوندم می اندیشم زمین آبستن روز دیگری است که واقعا روز دیگری

شهرضا.شهرضا.سوار شید خانوم می رید شهرضا؟

بالاخره سوار اتوبوس می شم اتوبوس پر بود از پیرمرد و پیرزنهایی ساکت و آرام پر از دخترها و پسرهایی الکی خوش پر از دود سیگار و بالاخره پر از غربت و تنهایی و نگرانی و پر از ساکت و سکوت

لبهایم بسته اند.خاموشم،هیچ صدایی نیست....ولی باز محتاج سکوتم،که غوغای بی هدف افکار پریشانم و هیاهوی بی صدای این همه حرف در درونم بیداد می کند و نمی گذارد متمرکز شوم ،نمی گذارد ببینم و بشنوم ،نمی گذارد درک کنم.....من مجنون شده ام آیا؟؟؟ نه خوش به حال مجنون که خالی بود از هر چه جز لیلی ومتمرکز بود روی نقطه دلخواهش ....نمی دانم چه بود،شاید همان خال سیاه کنج لب لیلی!

امروز حتی فریاد خود را هم نمی شنوم،در ازدحام ذهن من واین چند گانگی آزار دهنده،گاه با هم آشتی می کنیم و گاه همدیگررا سر می بریم چقد نیارمند آرامشم،نیازمند تفاهم با خودم.......!

میریم خوابگاهها رو ببینیم که اجازه نمی دن و محض اطلاع می پرسیم چند نفره هستن؟

26نفره

آهــــــــــــــــان!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

پام رو که از در خوابگاه بیرون می زارم گریه می شم و این وسط مامان می خواد بهم آرامش بده .چه آرامشی هم!

هر چی فکر می کنم باهاش نمی تونم کنار بیام حالا می خوام برم پیش دانشگاهی و کنکور هنر بدم برم همین شهر خودمون نقاشی بخونم ولی.....!با مخالفت مامان همراه شد تصمیمم

پ.ق:هر کی آرامش داره،فقط آرامش؛قدر این نعمت رو بدونه

 به سبک فروغ آه می کشم ؛آه

خدایا،چراااااااااااااا؟؟؟؟؟؟؟

آخه من که نه تحمل دوری از خانواده ام رو دارم نه تحمل .........

 نتیجه هامو زدن

باید کوچ کنم  شهرضا ؛گرافیک رایانه ای قبول شدم

اون لحظه  پيکوفلوت ويوالدي يا صداي محزون افتخاري بهم مي چسبيد

قبلش پیش خودم تصور می کردم بهترین حالت قبولی ام کدومه و بدترین کدوم؛ بدترین می شد همین شهرضا

وقتی اینو دیدم روی صفحه ای سفید مانیتور در جا زدم زیر گریه

الان نمی دونم چیکار کنم منتظر انتقالی هستم آخه بهم قول دادن یا انتقالی مو می گیرن یا هم اگه شد جا به جایی اگر هیچ کدوم نشد یک ترم مرخصی می گیرم ببینم چیکار می شه کرد

 من از خوابگاه متنفرم متنفر؛فکر خوابگاه رو که می کنم شدیدا گریه می شم  آخه من مثه اونا نیستم که بتونم هر نوع موسیقی در پیتی رو تو گوشم فرو کنم یا حرفای خاله زنکشونو تحمل کنم من عقایدم ،اخلاقم یه دنیا با اونا فرق می کنه  از خونه های اجاره ای دانشجویی هم که به طرز فجیعی وحشت دارم

عموم می گفت پسرا تا سربازی نرن مرد نمی شن دخترا هم تا شهر دیگه قبول نشن خانوم نمی شن

به حرفش خنده ام گرفت

حالا مامانم هی رو سرم غر می زنه چرا اول شهر خودتو نزدی؟

13 و 14 بهمن باید برم ثبت نام حالا واسه ثبت نامش هم موندیم  آخه کسی نیست برم ثبت نام کنم

اینقدر نذر و نیاز کردم انتقالی ام جور شه

تروخدا شما هم واسم دعا کنید

محبوبم ، روز طولاني و سختي بود .

در مسيري که بدانجا ميرسيد،

راهم را گم کردم

 و آن دم که رسيدم ، گفتندم بس دير است .

اکنون ، تنها تويي که مي تواني گره از کارم بگشايي.

پس بيا و رنگين کماني برايم بخوان ، محبوب من .

برايم آوازي بخوان

فقط يک امشب را ، آن گونه که مي خواهم .

آه ، چون ديري است که چنين نبوده است.

اگر مي تواني ، اگر مي تواني ،

رنگين کماني برايم بخوان،

                      اگر مي تواني .

                                                 "عمو شلی"